چو مهر و ماهِ مهرافروز، مهرت بر جهان افشان
تو آن سرچشمه ی باران و باد و آتش و خاکی
ز نام و ننگ و رنگ و خشم و کین پاکی
تو سروی کز نژاد و جنس و کیش و خاک، آزادی
به بالایت قفس نبوَد، تویی معنای آزادی
چکانی آب دانایی ز ابر ِ دانش ِ پنهان
به جز تو کس نداند راز این کیهان
خدای جان و دادار ِ خِرَد از روز ِ آغازی
تو سالار زمان، جان جهان، استاد ِ هر سازی
گه ِ همپرسگی آیی و بزم ایزدان در شور اندازی
ز جام ایزدی جان در تن رنجور اندازی
کیومرثِ نخستین از لبت نوشید جام ِ جان
تویی آن ساقی ِ جاوید، آن شاهنشه رندان
به چهر مار با هوشنگ از سنگ آتش افرُختی
ز دیوان دانش و فرهنگ بر تهمورث آمُختی
بهشتی ساختی با جم که کس در آن نیاشفتی
تو بودی کز زبان جم اناالحق بر جهان گفتی!
تو تا آن لحظه ی آخر کنار آبتین ماندی
به نای شهرناز و ارنوازی افعی ِ ضحاک خواباندی
به روی پرچم شهداد بنشستی چو شهبازی
تو بالای درفش کاویان هر دم به پروازی
تو در البرز چون بابی فریدون را بپروردی
تو نوش ِ مهرگان داروی نیش ِ اژدها کردی
چو ایرج، خاکِ پاکی، با برادرها پر از مهری
کمال ِ داد و بنیادِ جمالی چون منوچهری
به رودابه میان نسل ضحاک و فریدون مهر بنشاندی
تو بال ِ دانش ِ برتر ز یال ِ زال رویاندی
تو آرش را دل و بازو و زور دیگری دادی
تو تیرش را به هر تیغ ِ ستمگر برتری دادی
تو رستم را چو دایه، مادرانه مهر ورزیدی
چو استادی به مغزش زیرکی پیوسته کاریدی
تو آن صورتگر ِ رنگین کمان ِ پیکر ِ رخشی
تو نیرویی که بر افراسیابان چیرگی بخشی
تهمتن را فقط یک بار بوسیدی تو از لب های تهمینه
به لابه رستم و سهراب را گفتی که مهرآرند در سینه
چو پور ِ خویش پروردی سیاوش آن پری وش را
به آب ِ دیده کردی باد بر او کوه آتش را
تو آن خون ِ سیاووشی که می جوشی چو کیخسرو
تو ققنوسی که می زایی ز خود هر دم جهانی نو
برای صلح، از بیژن، منیژه وار دل بُردی
به هر خونخواهی ِ ایران و توران خون دل خوردی
به صهبای حقیقت پر کنی جام جهان بین را
پر از نور ِ خرد سازی تو آتشدان آیین را
تویی آن رازدار ِ معبد ِ ناهید ِ مَه پیکر
تویی آن مرشد ِ پیر ِ مغان، مهرابه را سنگر
تو پشت نامهای نامداری گرچه بینامی
سروش و رَشن و اَرتا، رام و بهرامی
تو خُردادی که خوان ِ زندگی را می کنی خرّم
اَمُردادی و بی مرگی که مرگ از تو بگردد کم
تو آوای سروش اندر روان ِ پاک ِ زرتشتی
تو پشت رستمی، اسفندیار ِ راد را مُشتی
شَغادان را تو از راه خیانت باز گردانی
تو قلب ِ بهمن و رستم به هم دمساز گردانی
به سوز سینه شهر سوخته، آتشگه ِ آذرگُشَسبی را برآوردی
چغازنبیل و شوش و ارگ بم با پنجه های خود به پا کردی
تو بر منشور کوروش، نور با منقار خود کندی
ستون بیستون و تخت جم با بالهای خود پی افکندی
ز اشکت کاخ هترا، معبد کنگاوری را آب می دادی
ز هر بند ِ تنت بر تاق کسری خشت بنهادی
ز اورامان و آذربایجان تا قونیه، افتاده پرهایت
ز بلخ و بامیان تا گنبد تاج ِ محل پر از هنرهایت
ز مهرت هر سحر مهر از خراسان سربرافرازد
به عشق روی ماهت تا دل شام سیه گردونه می تازد
هنوز از نور ِ یک چشم ِ تو کوه نور می تابد
ز یک لالایی ات دریای نور آرام می یابد
خروشت موج هامون و خزر، سیحون و جیحونت
دِز و اروند و کارون و اَرَس پر آب از خونت
تو آن کوه دماوندی که پای اژدها بندی
به هر موج خلیج پارس بر تازندگان خندی
تو آن شیر جهانگیری که گر زخمی، به زنجیری
ز ناخن، تیغ رویانی بغُرّی کهکشان گیری
تویی تو شاهد ِ شهنامه و تاریخ با آن چشم خورشیدی
تو می دانی ره ِ نوزایی ِ دوران جمشیدی
تو دانی با کدامین مِی دل ِ خیام را هشیارتر سازی
تو می دانی که عطرت را به عرفان ِ کدام عطار اندازی
تو می دانی کدامین جان عاشق تشنه ی لمس است
تو می دانی کدامین مولوی آماده ی شمس است
تو دانی دوری شیرین چه تلخی در دل فرهاد اندازد
چه با حافظ کنی تا مست و پاکوبان غزل سازد
بیا ای دل که بال ِ خویش را در عرصه ی سیمرغ بگشاییم
رَهیم از راهِ کَبکان و ره ِ سیمرغ پیماییم
بیا ای جان که بگشودند پَر، مرغان عاشق سوی آن جانان
همانا در ره ِ
سیمرغ، هر جانی بُوَد سیمرغ ِ جاویدان
